Matematycy już od czasów Euklidesa badali właściwości złotej proporcji, zwanej również boską proporcją. Zauważono jej występowanie m.in. w wymiarach pięciokąta foremnego oraz w złotym prostokącie, który można podzielić na kwadrat i mniejszy prostokąt o identycznych proporcjach. Ta niezwykła zależność liczbowa od wieków fascynowała nie tylko matematyków, ale także architektów, artystów i filozofów.
Złota proporcja pojawia się również w naturze – można ją odnaleźć w układzie liści na łodydze, kształcie muszli ślimaka czy proporcjach ludzkiego ciała. Wielu badaczy uważa, że struktury oparte na tej proporcji są przez człowieka odbierane jako szczególnie harmonijne i estetyczne. Nic więc dziwnego, że była ona wykorzystywana w sztuce starożytnej Grecji, renesansowych dziełach Leonarda da Vinci czy w nowoczesnym designie.
W matematyce złoty podział oznacza stosunek dwóch odcinków, w którym stosunek dłuższego do krótszego jest taki sam jak całego odcinka do dłuższego. Wartość tej proporcji wynosi w przybliżeniu 1,618 i jest oznaczana grecką literą φ (phi). Co ciekawe, liczba ta pojawia się także w ciągu Fibonacciego, gdzie iloraz kolejnych wyrazów dąży właśnie do złotej proporcji.
Choć czasem przypisuje się jej niemal mistyczne właściwości, złoty podział pozostaje przede wszystkim fascynującym przykładem tego, jak matematyka przenika różne dziedziny naszego życia – od nauki i sztuki po naturę i architekturę.